De procedure voor de DNA-typering is snel, nauwkeurig en relatief eenvoudig. Het DNA van de bacterie wordt geïsoleerd en  vermenigvuldigd met de zgn. PCR (Polymerase Chain Reaction)Techniek. Nu er voldoende DNA is wordt dit nader geanalyseerd d.m.v. gel-elektroforese. Deze proef doen we ook op het Friesland College.
Hiertoe wordt door speciale enzymen het DNA op specifieke plaatsen in stukken geknipt en ontstaat een  mengsel  dat DNA-fragmenten van verschillende grootte bevat, Dit mengsel wordt in een klein gootje in een gel aangebracht.die onder spanning staat.
Om de stukjes DNA op grootte van elkaar te scheiden wordt gebruik gemaakt van de negatieve lading die DNA bezit.  waardoor de verschillende DNA-fragmenten van elkaar worden gescheiden. Kleinere fragmenten zullen sneller bewegen dan grotere, waardoor de verschillende DNA-fragmenten van elkaar worden gescheiden. De DNA-fragmenten zijn zichtbaar door een kleurstof  die aan de fragmenten is toegevoegd. Er ontstaat een bandjespatroon. Dit wordt ook wel een AFLP (Amplified Fragment Length Polymorphism) merkerpatroon genoemd.
Genetisch identieke samples zullen een identiek bandenpatroon vertonen. Elke bacterie heeft zijn eigen bandjespatroon. 
Elk mens ook: zo kun je van zeer kleine hoeveelheden bloed, speeksel, wangslijmvlies aantonen met bovengenoemd DNA-omderzoek bewijzen of  is van een verdachte afkomstig is.
Het allerbeste kun je nu even naar een virtueel laboratorium gaan om daar zelf een bacterie te identificeren : 

Zie ook : DNA sequensing en hier iets over 16 S rRNA, dit is het RNA dat kenmerkend is voor bacteriesoorten.

Een andere methode is de real time PCR waarbij tegelijk detectie en vermeerdering van specifiek DNA plaatsvindt.Uit de vorm van de grafiek die de toename weergeeft valt af te leiden hoeveel DNA oorspronkelijk aanwezig was.

Zie ook  Bio-Informatica voor meer informatie over DNA, databases en toepassingen van DNA-onderzoek